วันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555

Basaz

Basaz ขอเสนอตอน...Basaz ลุคใหม่ๆ
อย่างที่เรารู็กันว่าตอนนี้ Basaz ขอเราก็ได้เรียนจบชั้น ป.6 แล้ว แล้วทุกคนก็สอบเข้า ม.1 ได้เเล้วด้วย ลุคของ Basaz จึงดูเปลี่ยนไป จากเด็ก ป.6 กลายมาเป็นเด็ก ม.ต้น หึๆ ถึงอีกไม่กี่วันทุกคนจะได้ชุดนักเรียนใหม่แล้วก็ตาม เราก็ยังคงภูมิใจกับชุดเก่าของเราเหมือนเดิม พวกเราจึงนัดดูหนังกัน ชุดที่ใส่ก็ไม่มากไม่มาย ก็แค่ใส่ชุดนักเรียน แต่ต้องเป็นชุดที่ให้เพื่อนๆเขียนให้ก่อนปิดเทอมนะ เอ่อ อันนี้ถ้าไม่ได้เห็นกันจริงๆอาจไม่รู้ว่า เราตั้งใจจะทำให้เสื้อเพื่อนเนี้ย ใส่ไม่ได้อีกเลยแน่นอน เพราะนอกจากจะเขียนเละแล้ว ยังมีข้อความล้อเลียนกันแบบเจ็บๆอีก แต่ช่างเหอะ เราไม่กลัวหรอก เพราะอย่างที่ไข่มุกบอก ไม่ต้องไปแคร์ใครหรอก ไม่มีใครรู้จักเรา ชื่อที่ปักอยู่ในชุดก็ไม่มี พวกเรา Basaz จึงพร้อมใจกันเดินเข้าซีคอนอย่างมั่นใจ หนังที่เราดู ไขุมุกเป็นคนเลือก นั่นคือหนังสามมิติเรื่อง "ไททานิค"นั่นเอง อันที่จริงเนี้ย แพนอยากดูฮังเกอร์เกมนะ แต่ไข่มุกอยากจะระลึกถึงวันครบรอบไม่รู้กี่ปีของ ไททานิค Basaz ทุกคนจึงต้องยอมเธอคนนี้ เรามาถึงก่อนหนังเริ่มไม่นานนัก พอซื้อป๊อบคอร์นเสร็จ เราจึงเข้าโรงหนังเลยผังการนั่งไม่มีอะไรมากเริ่มจาก ไข่มุก แพน วรรณ และหลิว แพนกับหลิวบอกว่าเคยดูแล้ว แต่ไข่มุกกับวรรณบอกยังไม่เคยดู แต่พอหนังเริ่มไปไม่เท่าไหร่ ไข่มุกก็เริ่มจำได้ว่าดูเเล้ว แพนเริ่มเซ็ง หนังเริ่มไปถึงกลางเรื่อง วรรณก็เริ่มจำได้เช่นกันว่าตนดูแล้ว แพนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย "สรุป Basaz ทั้งสี่คนต้องมาดูไททานิคอีกรอบทั้งๆที่ดูแล้วทุกคนเนี้ยนะ" แล้วฉากเด็ดก็มาถึง ฉากที่แจ็คกับโรสมายืนกางปีกอยู่ที่หัวเรือ มันทำให้แพนคิดอะไรออกว่า เราหน้าจะไปเที่ยวอีกซักรอบก่อนเปิดเทอมนะ แน่นอนล่ะ ที่ๆเราจะไปนั้นได้แก่ " ป้อมพระจุลฯนั่นเอง" ซึ่งจะมีสิ่งที่เรียกว่า "เรือรบหลวงแม่กลอง" จอดอยู่นั่นเอง แล้วก็คงเดาได้ว่า เราจะไปทำท่านั่นบนเรือลำนั้นกัน หนังฉายไปเรื่อยๆ ความซึ้งเริ่มครอบงำ Basaz เริ่มจากไข่มุกก่อนเลย เธอซึ้งไปกับหนังถึงขั้นร้องไห้ แ้ล้วหนังก็จบ เราไปเดินเ่ล่นกันอยู่ที่ซีคอนโดยใส่ชุดนักเรียนพวกนี้นี่แหล่ะ แล้วไม่รู้วันนี้เกิดซวยอะไรขึ้นมา ดันเจอพวกครูมาเที่ยวเหมือนกันซะังั้น เหอะคราวนี้ล่ะ หลบกันมันเลย แต่สรุป หลบไม่พ้น โดนชุดใหญ่เลย จากนัั้้นเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน และนัดว่าจะไปเที่ยวป้อมพระจุลฯในอาทิตย์ต่อไป

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น