Basaz ขอเสนอตอน...Basaz เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม
หลังจากที่พวกเรา Basaz ได้เรียนจบชั้น ป.6 แล้ว ปิดเทอมก็มาถึง ซึ่่่งปิดเทอมนี้เลวร้ายกว่าปิดเทอมไหนๆ เพราะว่าพวกเราต้องเร่งอ่านหนังสือ เพื่อที่จะสอบเข้าเรียนในชั้น ม.1 ในเดือนมีนาคม พวกเราตั้งใจทำข้อสอบกันมาก แต่ในที่สุด ทั้ง Basaz ก็มีโรงเรียน เรียนในชั้น ม.1 ภายในเดือนมีนาคมนี้ แล้วในปลายเดือนนี้ โรงเรียนจินดาพงศ์มีนัดกับนักเรียนทุกคน คือวันรับผลสอบนั้นเอง ทุกคนต่างก็ได้รู้ผลการเรียนของตนที่ตั้งหน้าัตั้งตาฝ่าด่านการบ้านเเละข้อสอบไปไม่รู้กี่รายการ ผลของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป มีทั้งดีใจ เสียใจ หรือแม้กระทั่ง ไม่แคร์อะไรเลย เราลืมเล่าเรื่องไปว่า ก่อนปิดเทอมไ็นควา่มจริงหรือเปล่า แต่ที่รู้ๆแล่ะ คือ Basaz ทุกคนเชื่อ ครูบอกว่าอย่าบอกพวกน้องๆ เพราะเดี๋ยวเค้าจะกลัว ส่วนพวกเธอน่ะ เดี๋ยวก็จบและ ไม่ได้อยู่แล้วคงไม่กลัวนะ
ในวันรับผลสอบนี้ Basaz ได้นัดกันไปเที่ยวด้วยล่ะ เราขออนุญาต จากผู้ปกครอง และขออนุญาตมาค้างบ้านเพื่อนด้วย(ไม่รู้ว่าอนุญาตได้ไง) เพราะจริงๆแล้วพวกเรานัดกันมาเพื่อที่จะเล่นเกมที่เรียกว่า "เกมช่อนวิญญาณ" เป็นเกมที่แพนได้ยินมาจากอินเตอร์เน็ต วิธีการเล่นก็คล้ายๆกับ ผีถ้วยเเก้ว คือ เราจะมีกระดานอันหนึ่ง(เหมือนที่เล่นผีถ้วยแก้ว เราจะถามวิญญาณทีี่มาเล่นกับเราไปเรื่อยๆ แค่สามคำถาม พอถึงคำถามที่สี่ ซึ่งเป็นเลขที่ไม่เป็นมงคลในทางจีน เราจะถามว่า "เริ่มเล่นกันเลย" ซึ่งถ้าเกิดว่าตอบ "ได้" แก้วจะยกขึ้นมา แปลว่าวิญญาณตนนั้นจะออกมาแล้ว ซึ่งคำว่าเริ่มเล่นกันเลยนั้น สิ่งที่เราเล่นนั่นก็คือ เกมง่ายๆที่เด็ก ป ต้น หรือใครๆที่เล่นกัน นั่นคือเกมซ่อนแอบนั่นเอง กติกาคือ หลังจากที่วิญญาณตนนั้นออกมาก็จะนับ(เหมือนเกมซ่อนแอบธรรมดา)แต่นับโดยการหยดเลือด อีกกติกาหนึ่งที่ลืมบอก นั่นคือ จะเล่นอยู่ในตึกๆเดียวเท่านั่น และก็ห้ามซ่อนอยู่ในที่เดียวกันด้วย เพราะฉะนั้นเสียงหยดเลือดจะสนั่นไปทั้งดึก ทุกคนจะต้องวิ่งไปซ่อนตามที่ต่างๆภายในตึกนั้นๆ เหมือนเกมซ่อนหาทั่วไปๆ แต่ถ้าเกิดถูกวิญญาณตนนั้นหาเจอเท่านั้นล่ะ คุณก็จะต้องเป็นต่อจากเขา ฟังดูอาจจะธรรมดา แต่นั่นหมายความว่า คุณจะต้องเป็นวิญญาณแทนวิญญาณตนนั้นที่จะไปเกิดในทันทีที่หาคุณเจอ คุณจะต้องไปหาคนซักคนมาเล่นซ่อนหากับคุณต่อไปแล้วถึงจะได้ไปเกิด
คุณคงคิดว่า Basaz บ้าไปแล้วที่คิดจะเล่นเกมนี้ แต่ก็อย่างว่า ถ้าไม่บ้า และไม่ซ่าจริง ก็มาอยู๋กลุ่ม Basaz ไม่ได้หรอก แต่ถ้าคิดจะมาห้ามพวกเธอ มันก็ช่างสายไปเสียแล้ว ไม่ใช่ว่าพวกเธอตายแล้วนะ แต่เธอกำลังเริ่มถามคำถามแรกเเล้ว พวกเธอใช่ตึกเรียนของพวกเธอเอง โดยตั้งวงกันในห้อง ป6/1 ของพวกเธอเลย พวกเธอถามว่า "คุณชื่ออะไร" เธอตอบว่า "มิน" แพนรู้สึกคุ้นๆกับชื่อนี้ยังไงก็ไม่รู้ คำถามต่อไป "คุณอายุเท่าไหร่" เธอตอบว่า "12" คงเป็นอายุตอนที่เธอตาย คือถามสุดท้าย "คุณเรียนอยู่ที่ไหน" เธอตอบว่า "จินดาพงศ์" คำตอบสุดท้ายนั้นทำให้ทุกคนขนลุกสู้ โดยเฉพาะแพน ที่รู้สึกคุ้นตั้งแต่ มิน แล้ว ในที่สุดแพนก็จำได้ เธอเป็นรุ่นพี่ของพวกเรา ที่เคยมาเล่นกับแพนตอนเด็กๆ และคาดว่าเธอได้เล่นเกมนี้เมื่อตอนที่จบจาก ป 6 แล้วกลับมา และที่สำคัญที่สุดคือ เธอเล่นเกมนี้ไม่สำเร็จ จากทีชิลๆก็กลายเป็นหวาดผวาและสะพลึงกลัว แทบจะไม่มีใครกล้าถามคำถามสุดท้าย แต่แพน ผู้ซึ่งเคยมีความรู้สึก(แม้แต่กลัว)ก็เริ่มถามคำถามสุดท้ายขึ้น "เริ่มเล่นกันเลย" และคำตอบที่ทุกคนไม่ปราถนาก็มาถึง "ได้" "โอ้ เวรกรรมแล้วมั๊ยล่ะ เรามาเล่นเกมนี้กันทำไมเนี้ย"วันบ่น "อีแพน"ไข่มุกตอบ เลือดหยดเเรกหยดลงมาใส่หัวหลิว ทุกคนกริ๊ดร้องกันดังตึก แล้วก็รีบแยกตัวออกไปซ่อนในแต่ละที่
แพนไปแอบในห้อง ป5/2 ซึ่งอยู่ข้างห้องน้ำชั้นสองเธอซ่อนตัวอยู่ที่ใต้โต๊ะครู อยู่ดีๆเธอก็ได้ยินเสียง กึก กึก กึก เธอนึกว่าคราวนี้จะต้องตายแล้วเพราะมินต้องตามมาเจอแน่ๆ แต่กลับไม่ใช่ มันเป็นวิญญาณที่สิงสถิดอยู่ในห้อง ป5/2 แม้ความกลัวจะครอบงำเธอเท่าใด แต่ด้วยสัญชาตญาณ แพนจึงมองตามเสียงขึ้นไป สิ่งที่แพนเห็นนั้นเธอไม่สามารถอธิบายได้จริงๆ ว่ามันคืออะไร มันน่าจะเป็นร่างของผู้หญิงที่ซีดมากจนแทบเห็นกระดูกผมเผ้ารุงรังยาวปกปิดใบหน้า ร้องโอดครวนถึงความเจ็บปวด มันทำให้แพนถึงกับช็อก เพราะนอกจากรูปร่างจะไม่น่าอภิรมย์เอามากๆ ร่างนั้นยังเกาะอยู่บนเพดานด้วย จากคนที่ไม่เคยมีความรู้สึกกลัวใดๆ กริ๊ดอะไร ไม่เคย เธอก็ร้องกรีดออกมาอย่างสุดกำลัง เสียงที่ดังสนั่นไปทั้งดึกของแพนเกือบจะกลบเสียงหยดเลือดไปเเล้ว ทำให้หลิวทีท่กำลังวิ่งลงไปซ่อนข้างล่างตกใจเสียหลักตกบันใดและสลบไปครู่หนึ่ง วันที่วิ่งลงไปซ่อนในห้อง ป 2/1 ก็ตกใจไม่แพ้กันแต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่านั้นคือ ปากกาไวท์บอร์ดในลิ้นชักโต๊ะครูมันลอยขึ้นมา แล้วก็เขียนบนกระดานเป็นสีเลือดว่า " เธอ ตาย แน่ " เธอตกใจมากและรีบสวดมนต์ทันที ตอนนั้นสวดผิดสวดถูกไม่มีใครรู้ ปากกาด้ามนั้นยังคงเขียนข้อความนั้นต่อไปจนเต็มกระดานไปหมด พอหมดกระดานก็เขียนที่ผนังห้องจนเต็ม วันเริ่มทนไม่ไหว วิ่งออกจากห้องเเละปิดประตูอย่างแรง ไข่มุก ซึ่งไปแอบที่ห้อง ป6/3 ซึ่งไม่ห่างจาก ป6/1 เท่าไหร่และเฝ้าฟังเสียงเลือดหยดมาระยะหนึ่งเสียงนั้นก็หยุดไป...แปลว่า มันเริ่มหาแล้ว
ไขุมุกรู็สึกถึงความวาบหวิวที่ผ่านห้อง ป6/3 ของเธอไป เธอถอนใจไปเฮือกหนึ่งด้วยความสบายใจ แต่ก็แปลกใจว่า ทำไมมันถึงไม่หาห้องเธอ สาเหตุน่าจะมาจากเสียงปิดประตูที่ดังมากของวัน
หลิวตื่นมาด้วยความสะลึมสะลือ แล้วก็พบว่าตนเองอยู่ในห้อง ป3/3 ห้องริมซ้ายสุดของชั้นสอง เธอไม่รู้เลยว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เพราะเธอจำได้ว่าตอนนั้นตกบันไดลงมาแล้วก็จำอะไรไม่ได้แล้วแต่ที่แน่ๆ สิ่งที่เธอเห็นและไม่อยากจำได้ตอนนี้คือสภาพห้อง ป3/3 ที่โทรมและเต็มไปด้วยฝุ่นอย่างนี้ หลิวพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เพราะมีมือลึกลับที่เย็นๆซีดๆ และเปรอะไปด้วยเลือดมาฉุดขาเธออยู่หลิวพยายามดึงขาของตัวเองออกมา ขาเธออกมาจริงๆ แต่สิ่งที่ไม่พึงประสงค์หลุดออกมาด้วย แขนที่ทั้ง ซีด เย็น และเปรอะไปด้วยเลือดนั้นหลุดตามเธอมาด้วย หลิวกรี๊ดไม่ออกเหมือนเสียงหายไปจากลำคอ ส่วนไข่มุก ที่นึกว่าเธอจะรอดซะแล้ว ซึ่งเธอคิดผิดถนัด เพราะอยู่ดีๆเธอก็ได้ยินเสียง กึก กึก กึก ที่หน้าต่าง เธอจึงันไปมองหน้าต่าง บานนี้กำลังเปิดออก เธอค่อนข้างกลัว ค่อยๆเดินไปปิดหน้าต่าง พอเธอเดินไปถึงเธอก็เห็นเด็กผู้ชาย ยืนอยู่ตรงระเบียง เขากระโดดลงไป ไชุมุกตกใจมาก แต่ที่ตกใจมากกว่านั้นคือเขาปีนกลับขึ้นมาแล้วโดดลงไปใหม่ ไข่มุกกรี๊ดสุดชีวิต จนดังไปทั่วโรงเรียน(เธอกรี๊ดเก่งอยู่แล้ว) เสียงกรี๊ดที่ไล่มาเป็นอันดับของแต่ละคนที่ทำให้มินเกือบรู้เลยว่าใครอยู่ที่ไหน เวลาใกล้จะเที่ยงคืน Basaz ได้เล่นเกมซ่อนวิญญาณมาเกือบครึ่งทางแล้ว Basaz แต่ละคนที่อยู่แต่ละจุดของอาคาร 6 เริ่มคิดถึงการจบเกม โดยวิธีก็ไม่ยาก โดยทุกคนจะต้องกลับไปยังจุดเดิม ต้องจับแก้วให้ครบสี่ทิศ แล้วถามว่า "หาพวกเราเจอมั๊ย" ถ้าตอบว่าเจอ วิญญาณที่เจอนั้นจะเอาคนที่เจอไปเป็นวิญญาณแล้วหาเด็กรุ่นต่อไปมาเล่นแทน แต่ถ้าตอยลบว่าไม่เจอ จัถามต่อว่า "เลิกเล่นกันเถอะ" ปกติต้องตอบว่า "ใช่" แต่ถ้าตอบว่า "ไม่" ก็แล้วแต่เวรกรรมของผู้เล่นแล้วกัน ตอนนี้เราคิดไปถึงการจบเกม และวิ่งไปของขมาที่ศาลพระภูมิ และแม้ความคิดของพวกเธอจะกลับบ้านแล้ว แต่ยังไงพวกเธอก็ยังอยู่ที่โรงเรียน มินลงมาหาที่ชั้นสอง ผ่านห้อง ป.3/3 ไปแล้ว จึงเหลือแค่แพนและวันที่ยังหายใจรดต้นคออยู่ การเล่นซ่อนหาของมินนั้น จริงๆควรจะเจอไข่มุกเป็นคนเเรก แต่ดูเหมือนมินจะตั้งใจเจอแพนก่อน มินเดินไปหยุดที่ห้อง ป.5/2 ประตูค่อยๆเปิดขึ้น ภาพที่แพนเห็นนั่นคือ เด็กผู้หญิงคนนึง ใส่เสื้อนักเรียนแขนยาว ไม่สิ มันเปื้อนเลือดจนแทบไม่เห็นสีขาวแล้ว เท่านั้นยังไม่พอเสื้อสีแดงที่ว่านั้นยังขาดแหว่งไม่เป็นเป็นชิ้นดีอีก นี่ยังไม่บรรยายไปถึง มือ คอ และใบหน้าที่ซีดสุดๆจนแทบจะเห็นเส้นเลือดที่สุดแสนจะเย็นของเธอ ปากยิ้มยิงฟันกว้างด้วยชัยชนะ ดวงตาเบิกกว้างเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อผู้เล่นพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า"ฉันเจอเธอแล้ว" แพนช็อคทำอะไรไม่ถูกจนต้องรีบสวดมนต์ใหญ่เลย แพนกลัวสุดจะทน กรีดร้องออกมาอย่างสุดชีวิตคล้ายกับเสียสติไปแล้ว หลิว มุก วัน ได้ยินเสียงนั้นก็ตกใจสุดฤทธิ์ไม่สนกฎของเกมแล้ว วิ่งตรงไปหาแพนที่ห้องป.5/2ทันที ภาพที่พวกเธอเห็นคือ แพนที่นั่งกอดเข่าตัวสั่นไปด้วยความกลัวที่มุมหลังห้องป.5/2 "มะ มัน จะ เจอ เค้า ละ แล้ว" แพนพูดด้วยความกลัว Basaz คึดถึงเรื่องที่เคยอ่านมา ที่บอกว่า "ถ้าคนไหนโดนวิญญาณหาเจอ ตอนจบเกมจะต้องโดนวิญญาณที่อยู่ในแก้ว ยื่นมือออกมาดึงตนเข้าไป จากนั้น วิญญาณตนนั้นก็จะได้ไปสู่สุคติ" ถึงแม้พวกเธอจะกลัว แต่ Basaz ก็ตัดสินใจไปจบเกมที่ห้อง ป.6/1 จนได้
ทุดคนค่อยๆวางนิ้วลงบนแก้ว ทีละนิ้วๆ แล้วไข่มุกก็เริ่มถามด้วยเสียงสั่นเครือ "หาพวกเราเจอมั๊ย" แล้วแก้วก็ขยับ เ-จ-อ Basaz ทุกคนขนลุกซู่ด้วยความกลัว แล้วในที่สุด ทุกๆคนใน Basaz ก็ได้เจอสิ่งที่กลัวมาตั้งนาน พวกเธอเห็นมือซีดๆจนเห็นเส้นเลือดเคลื่อนออกมาจากแก้วอย่างช้าๆ เอื้อมขึ้นมาจะคว้ามือแพน Basaz ทุกคนนั่งนิ่ง นึกว่าจะต้องเสียหัวหน้ากลุ่มไปแล้ว มือที่แสนจะซีดและเย็นเฉียบนั้นค่อยๆคืบมากาแพนทีละนิดๆจนกระทั่งถึงมือแพน Basaz ลุ้นสุดตัวจนไม่กล้าหายใจ ไข่มุกซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของแพนทนไม่ไหวดึงแพนไว้ วันและหลิวเห็นไขุ่มุกและแพนซึ่งท่าจะแย่แล้ว แรงของมินดึงแพนไว้มีมาก เพราะอยู่ที่นี่ประมาณ 10 ปีแล้ว แต่ที่เรารู้อยู่ เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา เรามีพิธี "อำลา อาลัย" ซึ่งมีการผูกสายสิญจน์จากคุณครูทุกๆคน(บางทีก็ผูกกันเองด้วย) แรงของเราจึงมากกว่า ดึงแพนกลับมาได้แล้ว พลังมันทั้งสองด้านปะทะกัน มันจึงผลักทกๆคนไปอยู่คนละด้านของโรงเรียน แต่มิน เธอไม่ได้ผิด เธอหาเจอแล้ว เพียงแค่เขาไม่ไปเอง เธอจึงได้ไปผุดไปเกิด Basaz กลับมารวมตัวกันที่ศาลพระภูมิเพื่อขอขมาลาโทษ จากนั้นพวกเธอก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ถึงแม้เราจะกลับมาไม่เหมือนเดิม แต่ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ยังคงเป็น Basaz เหมือนเดิม
